Droomronde op Madeira (11-4-2005)

Met een fantastische ronde van 67 (-5) heb ik gisteren het Madeira Open gewonnen. Ik speelde al de hele week goed en ook het putten was bijzonder solide. De zondagochtend voordat ik begon had ik een goed gevoel en ik was eigenlijk overtuigd dat het mijn dag was en dat ik zou gaan winnen. De avond van te voren had ik weer uitgebreid aan de telefoon gezeten met mijn mentalcoach Alan om de ronde van zondag door te spreken. Ik hing met een tevreden gevoel op en was er klaar voor. In mijn hoofd had ik een score van 68. Dat moest genoeg zijn om onder de winderige condities de titel in de wacht te slepen. 

Ik begon solide met een par op een en birdies op twee en drie, het gat met de leiders was meteen gedicht. Ik bleef aanvallend spelen en had op de meeste holes kansen op birdie. Ook bleef ik naar de leaderboards kijken. De naam Derksen stond vrijwel de gehele tijd bovenaan. Na twaalf holes wist ik dat ik 1 slag voor stond op de rest van het veld en nam me voor niet meer te kijken naar de scoreborden, ik wist immers dat ik mijn beste golf moest spelen om te winnen. Een ongelukkige bogey op dertien, maar een goede sandy par op veertien bleven mij op -11 par  houden. Door een super birdie op de moeilijke par 3, 15e hole (ijzer 4 op 3 meter) kwam ik op -12 voor het toernooi. Op dat moment wist ik niet (wilde ik ook niet weten) hoe de andere stonden. Goede birdie kansen op 16 en 17 misten net de hole. Op de laatse hole belandde mijn drive net rechts in de rough en ik had nog een lastige 133 meter over, tegen de wind en uphill. Een perfect gedoseerde ijzer 7 kwam 5 meter achter de hole tot stilstand. Ik had nu een zeer moeilijke en snelle put die ik bijna voor onmogelijk hield over. Een perfecte stroke en de birdie viel, ik draaide me om en keek naar het scorebord, Derksen -12 en Orr -12, maar ik had net de birdie gemaakt en kwam dus op -13. Spannende minuten wachtte ik samen met Rolf Muntz af om vanachter de 18e green te kijken of Orr gelijk kon komen door ook een birdie te maken. Maar dat lukte hem niet en een tweede zege op de Europese tour was een feit.

Het gevoel na afloop was geweldig, ik had eigenlijk alle vier dagen lang volledige controle over de golfbal en dat is een uniek gevoel. Morgen vlieg ik al weer naar Malaga voor mijn volgende toernooi en daarna twee weken naar China. Wat de invulling van mijn schema daarna is weet ik nog niet. Dat zal ik eerst bespreken met mijn coaches, Tom, Scott en Alan.

 
[ Archief t/m 2008 | Archief 2009 | Archief 2010 | Archief 2011 | Archief 2012 | Archief 2013 | Archief 2014 ]